HOME OF FOOTBALL 

  v.v. Stedum
Sportpark v.v. Stedum
Bedumerweg 6

9921 PL Stedum

Tel. : (0596) 551670
  

Nieuws van v.v. Stedum

Stedum 3 toont veerkracht als een matras.

Posted by v.v. Stedum on October 7, 2021 at 4:20 AM

Speelronde 4 was het. Na twee afzeggingen en tussendoor een vrij weekend mochten we dan eindelijk als een stel jonge koeien de wei in om het echie. Een competitie indeling die voor ons een behoorlijk aantal nieuwe gezichten kende en één daarvan was de tegenstander deze keer: Lycurgus 17. Zeventien? Ja, zeventien.

 

De hele donderdag en vrijdag hou je de app een beetje in de gaten. Tot nu toe is gebleken dat er in deze competitie 2 tot 3 wedstrijden worden gespeeld per zaterdag. Dus de kans dat een tegenstander af zegt is aanwezig. Dit keer niet gelukkig, dus werd afgereisd naar sportpark West-End te Groningen met 14 mannen die er zin in hadden.

 

Voordat de kleedkamer bereikt werd hadden we er al een halve marathon opzitten. Er moest namelijk gekleed worden in de kleedkamers van Club Brothers. Als je die naam zo hoort kun je denken aan een vage nachtclub, maar het bleek een korfbalvereniging te zijn. Volle kleedkamers waren het, maar er werd niet gemixt omgekleed. Dat was dan weer jammer.

 

Op het moment dat het merendeel zich in een tenue aan het hijsen was, ging daar ineens een telefoon. “Met Boelie”. Onze doelman werd, net voordat zijn telefoon in de ‘waardevolle spullen-zak’ zou verdwijnen gebeld. Boelie was nog niet gefocust op de wedstrijd, want ondanks dat we aangaven dat telefoneren zo kort voor een wedstrijd niet gebruikelijk was, zette hij het gesprek voort door uiteindelijk de beller te verwijzen naar Marjan. Die moest er ook maar wat van vinden.

 

‘’Was dat nou zo’n belangrijk telefoontje, dat je die nu nog moest opnemen?’’ werd gevraagd. ‘’Jazeker’’ zei Boelie. Wat bleek nou: Men had in huize de Sturler een nieuw matras gekregen en deze was toch niet helemaal naar volle tevredenheid. Op de vraag wat Boelie dan allemaal uitspookt op dat matras kunt u zich wel laten raden wat het antwoord was. “Natuurlijk gebruik ik dat matras niet alleen om op te slapen”. En: “Ik mag de 50 dan wel gepasseerd zijn, er wordt bij ons nog gewoon geneu……laten we het netjes houden.

 

Het omkleden ging verder en we togen naar veld 4 waar we op een prima bespeelbaar veld begonnen aan de warming-up. De tegenstander was wel even van een ander kaliber dan we de afgelopen jaren gewend waren. Toen hadden we met tegenstanders als GEO, de Fivel en NEC Delfzijl vooral mede-oude-knarren tegenover ons. Dit seizoen lijkt het er op dat we regelmatig tegenover jongens komen te staan die onze zoons en zelfs kleinzoons hadden kunnen zijn. Toen we het veld betraden zag je de gladiatoren van Lycurgus 17 dan ook al denken: deze 3 punten hebben we al in de pocket(vering).

 

De wedstrijd ving aan en al snel was duidelijk dat dit een zware dobber ging worden. Maar net als bij een goed matras werd elkaar goed ondersteuning geboden. Hier en daar was zo’n eerste wedstrijd nog wel even wennen, het was een prima temperatuurtje waardoor hier en daar spelers al begonnen te transpireren. Van een rustig begin was dus geen sprake. Mocht je daar ’s nachts ook last van hebben Boelie, dan adviseer ik je een goed geventileerd pochetveren matras welke, ondanks dat ie lekker zacht en comfortabel ligt, een stevige ondersteuning biedt.

 

Lycurgus zocht veelvuldig de aanval en kwam al vrij snel op een 1-0 voorsprong. Het was hét signaal voor ons om er nog even een tandje bij te zetten. KW probeerde dat wel heel letterlijk op zich te nemen, want het had niet veel gescheeld of hij had er één of meerdere tandjes opnieuw in kunnen laten zetten. Een botsing in het vijandelijk strafschopgebied leverde hem alsnog een behoorlijke bloedneus op. Helaas kon hij de wedstrijd niet uitspelen en was daar de rentree van Sebastiaan.

 

In plaats van de hele opstelling omgooien, een matras moet je namelijk ook zo af en toe eens omdraaien, werd er slechts op één positie gewisseld. Sebastiaan bestreek direct de linkerflank en gaf de voorassist op wat uiteindelijk het mooiste doelpunt van de middag zou worden. Andries wist tot scoren te komen met een halve omhaal en zo stond de stand weer gelijk.

 

Boelie werd vervolgens een paar keer op de proef gesteld en nogmaals bleek hoe groot het fanatisme bij de thuisploeg was toen hij zichtbaar een bal vast had en er toch nog op hem werd doorgetrapt. Wanneer je onze doelman dan ziet en hoort reageren denk je: koop alsjeblieft een traagschuimmatras, want zo’n matras zorgt voor een minimale druk op je lichaam en hierdoor worden niet alleen je spieren en gewrichten maar ook je vaten en zenuwen ontlast. Wellicht zorgt het er voor dat onze, verder prima keepende Boelie, wat meer ontspannen reageert in zulke situaties.

Helaas kregen we voor de rust, ondanks een aantal zeer goede kansen aan onze kant, nog twee doelpunten tegen. Bij beide doelpunten bleek maar weer eens even dat we nog niet helemaal op elkaar ingespeeld waren en we nog wel een tijdje nodig zijn om in topvorm te komen. Sommige matrassen hebben dat ook wanneer ze opgerold bij je bezorgd worden. Die hebben dan ook minimaal 24 uur nodig om te herstellen, dus daar houden we ons dan maar aan vast.

 

De thee in de pauze lieten we ons lekker smaken. Gert, inmiddels bijna net zo duur (of goedkoop) als mijzelf in “Coach van Stedum” (ligt dat aan mij of aan Gert?) kwam in het veld voor Dick D. Dick moest zichtbaar ook even wennen en kreeg de tijd om aan de kant even te acclimatiseren. Dat is trouwens ook een hele mooie eigenschap van een koudschuimmatras, het zorgt er namelijk voor dat de temperatuur van het slaapoppervlak verfrissend koel blijft, waardoor je optimaal geniet van ventilatie en vochtafvoer. Welk vocht bedoeld wordt weet ik niet en wordt ook niet benoemd bij BeterBed, dat is afhankelijk van de activiteiten die plaatsvinden op het betreffende matras.

 

We gingen op jacht naar de aansluitingstreffer en die hing ook best in de lucht. Totdat Hergen in de ogen van de arbiter te opzichtig met twee handjes heeeeeeel zacht in de rug van zijn opponent drukte: strafschop tegen. Andries spoorde iedereen aan om scherp op de zestienmeterlijn te gaan staan, want je weet maar nooit. Zelf zocht hij rustig de middenlijn op, hij wist zelf ook waarschijnlijk wel dat ie wéér moest gaan aftrappen.

 

De aanloop was daar en wat er toen gebeurde had niemand voor ogen gehouden. Boelie dook alsof hij boven op Marjan dook op een matras met hoge veerkracht en stopte de strafschop. Dit hadden we in jaren niet meegemaakt en iedereen bleef dat ook vol verbazing en met open mond toekijken. Dat de rebound alsnog door een andere speler werd ingeschoten was helaas wel het vervolg. Deze zou echter ‘los’ hebben geroepen tegen zijn medespeler. De scheids had het niet opgemerkt en dus was Boelie er als de kippen bij om de scheidsrechter dat in woord en gebaar duidelijk te maken. Dat hij er niet met rood af hoefde was te danken aan het feit dat we de scheids wijs hadden gemaakt dat hij zogenaamd het syndroom van Gilles de la Tourette heeft. Boelie was weer gekalmeerd. Ik snapte zijn frustratie ook wel, een strafschop pakken doe je niet wekelijks. Van opwinding heeft Boelie zaterdagnacht waarschijnlijk niet op zijn buik kunnen slapen, maar gelukkig zijn er voldoende matrassen te vinden voor rug- en zijslapers.

 

4-1 achter dus. Kansloze missie. We hadden naast Hovius geen frisse krachten meer terwijl de tegenstander lekker door wisselde met 6 spelers langs de kant. Maar op de één of andere manier kwamen krachten boven drijven en werd de drukverdeling op Lycurgus groter en groter. Voor we het wisten stonden we weer gelijk door een keurig ingeschoten strafschop (goedmakertje van de scheids), Sieb en Andries. Het stond maar zo ineens 4-4 en Lycurgus leek het even kwijt.

 

Helaas voor ons vloeiden de krachten weg en zodoende kon men wederom zo dwars door onze verdediging huppelen. Op zulke momenten misten we de snelheid van Alfons en Bardje, die ons normaliter in zulke situaties uit de brand helpen met hun korte pootjes. Bij ons was de tank leeg en dat bleek ook wel op de manier waarop de 6-4 viel. Vol in de aanval was er geen mogelijkheid meer om terug te verdedigen en de wedstrijd leek gespeeld. In de tussentijd was Joe voor 10 minuutjes naar de kant gestuurd omdat hij slechts 10 seconden te laat zijn tackle inzette.

 

Er gloorde echter nog een sprankje hoop toen de Duitse verdediger van Lycurgus (internationaal gezelschap) in eigen doel kopte en zo toch nog een beetje spanning terug bracht. Toen de scheidsrechter eenmaal aangaf dat er nog 15 seconden te spelen waren was de hoop op een gelijkmaker direct weer verdwenen.

 

Onze eerste nederlaag in 2 jaar tijd. Het was even wennen bij thuiskomst. Op de vraag “En, hoeveel hebben jullie nu weer gewonnen?” moest ik negatief antwoorden. Zelfs zij waren het niet meer gewend. Het is trouwens maar de vraag hoe Boelie thuis is gekomen. Door alle hectiek van het regelen van een matras waarop hij en Marjan weer wilde nachten kunnen beleven was hij zijn fietssleutel vergeten in de kleedkamer te Groningen. Beetje jammer voor hem was dat hij daar in Stedum pas achter kwam. Het schijnt dat de voorzitter vervolgens zijn fiets heeft aangeboden en Boelie alsnog de nacht met Marjan op hun matras heeft kunnen doorbrengen.

 

De eerste wedstrijd zit er op. Zaterdag komt Damacota op bezoek. Die ploeg schijnt zelfs dames in het team te hebben op het moment dat ze wat krap in de selectiespelers zitten. Volgens mij hebben we inmiddels geen vrijgezellen meer in ons team, het matras kan dus thuis blijven. Tot dan!

 

 

Categories: None