Nieuws van v.v. Stedum

Herbstmeister!

Posted by v.v. Stedum on December 18, 2018 at 2:00 AM

De laatste wedstrijd voor de winterstop. Op een druilerige dag naar Kantens. Eenmaal aangekomen bleek de kleedkamer bezet te zijn door een aantal jongedames die de kou iets eerder dan hun teamgenotes hadden verwisseld voor een warme douche. Netjes als we zijn moest er dus even gewacht worden, al moest hier en daar nog iemand tegen gehouden worden om écht niet naar binnen te glippen. Daarom konden we nog even een stukje meepakken van het duel tussen een combi-team van Middelstum en KRC tegen de meiden uit Baffelt: Rood Zwart Baflo.


Toen de gewisselde dames uit Baflo de beentjes weer schoon hadden, de mascara weer hadden bijgewerkt en de wangetjes weer netjes hadden gepoederd was het onze beurt om het kleedhok in te duiken. Veel tijd om ons om te kleden was er niet meer door dit oponthoud en toen het volledige damesteam uit Baflo zich niet langer in kon houden werd het één en al gezelligheid in de kleedkamer. Rene liet opvallend snel zijn broek zakken, maar helaas hadden de meiden meer oog voor de al ietwat ervaren heren. De dames waren overigens wel erg aan het mopperen. Het stonk naar mannengeur en smeerseltjes. En het veld was niet goed, de scheids was een drama….maar ze hoopten dat het ons beter af zou gaan tegen KRC 2. De ladies uit Baflo werden namelijk afgedroogd (figuurlijk dan he) met een 5-0 nederlaag. Doordat het gemekker op alles, behalve het eigen vertoonde spel, ons teveel werd, verlieten we snel de kleedkamer. Behalve Rene, die stond nog met zijn broek op de enkels enkele dames gerust te stellen dat ook hij wel eens verliest en dat dit nou eenmaal bij het spelletje hoort. Studrent kwam vervolgens wel erg opgetogen de kleedkamer uit terwijl wij aan de warming-up waren begonnen en mocht daarom eerst even bijkomen op de reservebank. Zoveel vrouwen om hem heen was even te veel van het goede.

 

KRC bleek een wisseling van enkele oudere mannen en hele jonge jongens te zijn. Zo jong als zaterdag waren we ze nog niet eerder tegen gekomen. Zelfs zo jong dat ik me zorgen begon te maken toen ik zag dat de gehele rechterzijde van KRC uit hele jonge kerels bestond. “Dat wordt rennen Hergen” gaf ik de nog steeds niet opgeroepen linksback mee. Ik dacht ineens aan een uitspraak over Jacco van een diehard supporter uit de tijd dat ik nog in het eerste speelde. “Jacco kin net zo snel runn’n als een hoas. Moar ja, een hoas kinn ook nait voetbal’n.” En daar hield ik me maar aan vast.


Het duel werd gespeeld op een zwaar veldje. Dit kwam het combinatievoetbal niet ten goede, maar toch was er vanaf het eerste fluitsignaal een veldoverwicht. Desondanks moest er opgepast worden voor de rappe kereltjes voorin bij KRC. Nadat ik zelf de eerste kans om zeep hielp, kregen we nog een paar kansjes om de score te openen, de bal wilde er echter (nog) niet in. Robert mocht nog even op het strafbankje na een gele kaart. Hij was niet te laat met een actie, het kereltje van KRC was gewoon te snel. Het tikje kwam iets te laat en zonder mopperen verliet Joe het veld tijdelijk. Bij KRC speelde Jan. Jan heeft behoefte aan 2 nieuwe knieën, aangezien om beide een brace zit. Maar Jan kan ook nog wel een beetje extra in de bovenkamer gebruiken, want het taalgebruik van Jan was nou niet echt vredelievend. Laten we het er op houden dan Jan een zware week achter de rug had.


Dan komt nu een stukje zelfverheerlijking.


De voorbereiding op dit duel was allesbehalve ideaal. De kids waren bij opa en oma en dus hadden de vrouw en ik bedacht om een afspraak te maken bij een keukenboer, de keuken is aan vervanging toe. De afspraak stond om 10.30 uur gepland. Niet te vroeg, maar ruim op tijd om daarna rustig naar de wedstrijd toe te kunnen leven. Dacht ik. Nooit gedacht dat het uitzoeken van een nieuwe keuken zo tijdrovend was, dus na 13.00 uur verlieten we de winkel in de Stad. De Macdrive was dichtbij en met een chiliburger en cheeseburger in de mik snel naar huis om de tas nog even in te pakken. Geen tijd om nog even te zitten, want de rechtstreekse reis naar Kantens moest ingezet worden. Een allesbehalve vlekkeloze voorbereiding dus. De chilisaus klotste van links naar rechts tijdens de


warming-up en een goed gevoel over mijn presteren was verre van aanwezig. De eerste gemiste kans was nou ook niet echt hoopgevend. “Die mag er best in Vlieg” hoorde ik Clown nog roepen. Totdat ik weer een sprintje inzette en door Andries uit het niets alleen voor de keeper werd gezet. Met mijn rechter voet (ja, mijn RECHTER voet) passeerde ik de keeper met een slap balletje. Doelpunt! En zo verdubbelde ik mijn doelpuntentotaal van dit seizoen met 100%. Dat Opa tussendoor een strafschop binnen schoot was lekker meegenomen, maar jammer voor mijn one-man-show. Want toen kwam het! Hergen speelde mij aan (assist), ik stond halverwege onze eigen helft aan de zijlijn geparkeerd. Een mannetje uitspelen lukt bijna nooit, maar nu zelfs door de benen. Vervolgens de bal langs een verdediger gespeeld en met een sprint van 50-60 meter stond ik ineens voor de keeper. En als je 60 meter als een malle hebt gerend, terwijl er een 16-jarig ventje hijgend in je nek hangt, speel je die bal uiteraard niet meer af. Met als gevolg: DOELPUNT! Ik weet niet wat er door die chilisaus zat, maar het bleek verdomd goed spul te zijn. Zoals Harry vorige week dingen deed die niemand gewend was, bleek dit nu bij mijzelf het geval! In de 1,5 jaar tijd dat ik in Stedum 3 mag voetballen bleek ik ineens van toegevoegde waarde! Een heerlijk gevoel! Eindelijk kon ik thuis komen en tegen de jongste van 3, die al behoorlijk voetbalgek is, vertellen dat papa ook weer eens gescoord heeft.


Rust: 0-3, niets aan het handje. “Wie wil gewisseld worden?” Ik dacht, laat ik er maar mee ophouden, want veel beter wordt het niet meer. Maar er was te veel animo om vroegtijdig de douche op te zoeken. Dus ik bleef staan.


Bij Rene was het bloed allemaal weer wat ingedaald waardoor het broekje wat minder strak zat en hij mocht invallen voor Hergen, die er wel klaar mee was om duels tegen een 16-jarige uit te vechten. Hans kwam voor Clown (die al hunkerde naar zijn HJ-koelboxje) en Jacco verving de absoluut niet fitte Dekker. Sinds Bard een aantal keer met het eerste mee is geweest begint het lichaam nu toch echt af te takelen.


De tweede helft duurde welgeteld 29 minuten. KRC raakte wat geïrriteerd, onderling en richting ons, en dat deed scheidsrechter Swijghijzen besluiten ons wel erg vroeg richting kleedkamer te fluiten. Harry werd 2 minuten eerder nog even getorpedeerd waardoor hij letterlijk met kunst- en vliegwerk de eerste keer de nul hield, ten koste van een rode kaart voor de KRC-spits. Ik ben wel erg nieuwsgierig hoe Harry zondag uit bed is gekomen.


Er was in 29 minuten nog 5 keer gescoord (Mathijs 2x, Ferdi, Andries en (niet te geloven) ikzelf), waardoor er een 0-8 uitslag op het door Hergen bediende scorebord kwam te staan. Alles leek te lukken, al kregen we wel erg veel ruimte, tot irritatie van de gebroeders Blauwwiekel, waarvan er één binnen en de ander buiten de lijnen acteerde bij de Kantens - de Robben Combinatie.


Na afloop een door Bard, na een weddenschap, gewonnen kratje bier in de kleedkamer, die door de strenge mevrouw uit de kantine gesommeerd werd het kratje terug te brengen naar de auto. “Dat binn’n onze regels!” Netjes als Bard is, werd het kratje retour auto gebracht, waarna oud-Steemer Theo de Jong een kratje namens de thuisclub kwam brengen, een mooi gebaar. Herbstmeister!


Ik wens mijn voetbalvrienden veel sterkte de komende zaterdagen tijdens bezoekjes aan de kerstmarkt en (schoon)familie, de winterstop komt persoonlijk op een verkeerd moment gezien de vorm, maar op 9 februari staan we er weer. Waarschijnlijk weer een aantal kilo gegroeid (de één wat meer (denk er een beetje om Clown) dan de ander). Pieter en Dick, bedankt voor de organisatie en prettige feestdagen lezers!


Categories: None